1468بازدید 0دیدگاه‌ها

پسربچگی ریچارد لینکلیتر، سه جایزه گلدن گلوب را از آن خود کرد

نویسنده:‏دردی ۲۳, ۱۳۹۳
 

 جایزه‌ی گلدن گلوب (گوی زرین) نام مجموعه جوایزی است که هر سال در ایالات متحده آمریکا توسط اتحادیه‌ی مطبوعات خارجی هالیوود به بهترین تولیدات سینمایی و تلویزیونی اهدا می‌شود. گلدن گلوب «بهترین فیلم» یکی از مهم‌ترین رقابت‌های فیلم‌سازان است و بسیاری از منتقدان آن را مقدمه‌ای برای دریافت اسکار می‌دانند. امسال پسربچگی (Boyhood) به کارگردانی ریچارد لینکلیتر به عنوان بهترين فيلم داستانی شناخته شد. علاوه بر آن، ریچارد لینکلیتر جایزه‌ی بهترین کارگردانی را هم بُرد و پاتریشیا آرکت به خاطر درخشش در همین اثر برنده‌ی جایزه‌ی بهترین هنرپیشه مکمل زن شد. پسربچگی زندگی کودکی اهل تگزاس به نام میسون (اِلار کولترین) را طی یک دوره‌ی ۱۲ ساله از ۶ سالگی تا بلوغ به تصویر کشیده است. فیلم مورد ستایش بسیاری از منتقدان قرار گرفته و نقدهای مثبت زیادی بر آن نوشته شده است. لینکلیتر پیشتر به خاطر کارگردانی این فیلم، جایزه‌ی خرس نقره‌ای بهترین کارگردانی از جشنواره‌ی برلین را دریافت کرده بود.

پاتریشیا آرکت، پسربچگی

پاتریشیا آرکت به خاطر درخشش در فیلم «پسربچگی» برنده جایزه بهترین هنرپیشه مکمل زن شد

هتل بزرگ بوداپست (Grand Budapest Hotel) به کارگردانی وس اندرسون نیز بهترين فيلم موزيكال يا كمدی جوایز امسال بود. هتل بزرگ بوداپست فیلمی فانتزی و سورئال با شخصیت‌ها و ماجراهایی عجیب و باورنکردنی است. این فیلم داستان هتل بوداپست را در سال ۱۹۳۰ وقتی فاشیسم در اروپا در حال قدرت گرفتن است، بازگو می‌کند. این هتل به واسطه‌ی تلاش فراوان مهمان‌دار (رالف فینس) و شاگردش (تونی ریولوری) به یکی از بهترین تفریحگاه‌های اروپا تبدیل شده است تا اینکه یکی از مشتریان همیشگی هتل می‌میرد و یک نقاشی ارزشمند به مهمان‌دار می‌رسد و با این اتفاق همه چیز تغییر می‌کند.

هتل بزرگ بوداپست

هتل بزرگ بوداپست بهترين فيلم موزيكال و كمدي جوایز امسال بود

ایمی آدامز به خاطر فیلم چشمان بزرگ (Big Eyes) برنده جایزه بهترین هنرپیشه‌ی زن شد. این فیلم به کارگردانی تیم برتون بر مبنای یک داستان واقعی از کلاهبرداری هنری بزرگی است که در دهه‌ی شصت میلادی در آمریکا روی داد و افشای آن سال‌ها بعد بسیاری را به حیرت واداشت. در آن زمان  والتر کین به دلیل تابلوهایی که از کودکان سرراهی، با چشمان بزرگ و اشک‌آلود می‌کشید به شهرت بسیار رسیده و ثروت کلانی دست پیدا کرده بود. سال‌ها بعد معلوم شد این تابلوها را نه والتر کین، بلکه همسرش مارگارت کین کشیده است و او  با استفاده از  اعتبارش آنها را به نام خود فروخته‌ است. در این فیلم ایمی آدامز در نقش مارگارت و کریستوفر والتز در نقش والتر کین بازی می‌کنند و ترنس استمپ هم نقش یک منتقد هنری مشهور در شهر نیویورک به نام جان کانادی را ایفا می‌کند.

ایمی آدامز ، چشمان بزرگ

ایمی آدامز برنده‌ی جایزه‌ی بهترین هنرپیشه‌ی زن برای درخشش در نقش مارگارت کین

در ادامه «چطور اژدهایت را تربیت کن ۲» بهترین اثر انیمیشن سال و «لویاتان» از روسیه بهترین فیلم خارجی سال شناخته شدند و مایکل کیتون جایزه‌ی بهترین هنرپیشه مرد در رشته‌ی موزیکال یا کمدی را برای بازی در فیلم «بردمن» بُرد. ادی ردمین هم برای بازی در «تئوری همه چیز» جایزه‌ی بهترین هنرپیشه مرد را دریافت کرد. جولیان مور برای بازی در فیلم «هنوز آلیس» برنده‌ی جایزهی بهترین هنرپیشه‌ی زن شد. مور قبلا هفت بار نامزد گلدن گلوب شده اما هرگز آن را نبرده بود. پیش‌تر در این شب جفری تامبور جایزه‌ی بهترین هنرپیشه در یک فیلم کمدی تلویزیونی برای بازی در فیلم «شفاف» گرفت.

جایزه‌ی بهترین آهنگ اوریجینال به گلوری از فیلم «سلما» رسید. سریال «رابطه» در سه شاخه نامزد شده بود که در نهایت دو جایزه را از آن خود کرد: بهترین سریال سال و بهترین هنرپیشه‌ی زن سریال‌های تلویزیونی برای روت ویلسون. کوین اسپیسی جایزه‌ی بهترین هنرپیشه‌ی یک سریال تلویزیونی را به خاطر سریال «خانه پوشالی» دریافت کرد. و بالاخره فیلم‌نامه‌ی «نظریه همه چیز» نوشته‌ی یوهان یوهانسون برنده‌ی بهترین فیلم‌نامه‌ی سال شد. این فیلم به کارگردانی جیمز مارش داستان عشق فیزیکدان معروف، استیون هاوکینگ، به دختری به نام جین در دوران جوانی در دانشگاه کمبریج است که هم اکنون همسر او است.

نظریه همه چیز

فیلنامه نظریه همه چیز نوشته یوهان یوهانسون برنده بهترین فیلنامه سال شد

در مراسم گلدن گلوب امسال حادثه‌ی شارلی ابدو و راهپیمایی اتحاد پاریس کانون توجه بود. تعدادی از هنرپیشگان با پلاکاردهای «من شارلی هستم» روی فرش قرمز ظاهر شدند. از جمله جرج کلونی، بازیگر و کارگردان سینما هنگام دریافت جایزه‌ی «یک عمر دستاورد هنری» راهپیمایی روز یکشنبه فرانسه را «خارق‎العاده» خواند. آقای کلونی گفت: «کسانی که تظاهرات کردند، مسیحی، یهودی و مسلمان بودند؛ سران کشورهای سراسر جهان بودند و برای اعتراض راهپیمایی نکردند. می‌خواستند بگویند که ما با ترس زندگی نخواهیم کرد. پس من هم شارلی هستم.»

جرج کلونی، من شارلی هستم

جرج کلونی جمله «من شارلی هستم» را روی سینه زده بود

 

جریان

نخستین دیدگاه را شما بنویسید!‏
 
نظر شما چیست؟ »

 

شما باید وارد شوید برای فرستادن یک دیدگاه